شیلنگ ها و تیوب های لاستیکی و پلاستیکی - اندازه گیری انعطاف پذیری و سفتی

هدف از تدوین این استاندارد، تعیین سه روش برای اندازه گیری انعطاف پذیری شیلنگ‌های لاستیکی و پلاستیکی و تیوب‌هاست (روش‌های الف -1، ب، ج-1) که در آن‌ها تغییر شکل شیلنگ یا تیوب اندازه‌گیری می‌شود و دو روش برای اندازه گیری سفتی (روش‌های الف-2 و ج- 2) با اندازه گیری نیروی خمش شیلنگ یا تیوب هنگامی که شیلنگ‌ها یا تیوب‌های لاستیکی و پلاستیکی با شعاع خاصی در دمای محیط خم می‌شوند. روش‌های الف-1 و الف-2 برای شیلنگها و تیوب‌های لاستیکی و پلاستیکی با قطر داخلی ۸۰mm یا کمتر کاربرد دارند. در روش الف - 1، اندازه گیری انعطاف پذیری شیلنگ یا تیوب با اندازه گیری کاهش قطر خارجی، هنگامی انجام می‌گیرد که شیلنگ میان دو صفحه فشرده می‌شود. روش الف-2، وسیله اندازه گیری نیروی لازم را برای ایجاد شعاع خمشی خاص به هنگام فشرده شدن شیلنگ یا تیوب، مانند هنگام قرار گرفتن میان دو صفحه، فراهم می کند. آزمون می تواند در فشار داخلی خاصی انجام شود.
روش ب، برای شیلنگ‌ها و تیوب‌های لاستیکی و پلاستیکی با اندازه قطر داخلی ۱۰۰mm یا کمتر کاربرد دارد. همچنین، روش یاد شده وسایل ارزیابی رفتار شیلنگ و تیوب را هنگام خمش حول یک مندرل فراهم می‌کند. قطر نهایی مندرل استفاده شده را می‌توان به عنوان حداقل شعاع خمش شیلنگ یا تیوب در نظر گرفت. از آنجا که این مقدار با کاهش قطر خارجی تعیین می‌شود، می‌توان از آن به عنوان مقدار انعطاف پذیری شیلنگ یا تیوب استفاده کرد. شیلنگ یا تیوب مورد آزمون می‌تواند بدون فشار، تحت فشار یا خلا باشد و اگر لازم است، در صورت وجود انحنا در شیلنگ، می‌توان این آزمون را در جهت یا خلاف جهت انحنای شیلنگ انجام داد.
روش‌های ج-1 وج-2، برای شیلنگ‌ها و تیوب‌های لاستیکی و پلاستیکی با قطر داخلي ۱۰۰mm یا بیشتر کاربرد دارد. روش ج-1، برای تعیین انعطاف پذیری شیلنگ و تیوب در کمترین شعاع خمش کاربرد دارد. روش ج۲، وسایل اندازه گیری سفتی شیلنگ و تیوب را در کم ترین شعاع خمش فراهم می کند.