پلاستیکها- فیلم و ورق-اندازه گیری مقاومت در برابر پارگی

هدف از تدوین این استاندارد، تعیین روشی برای اندازه گیری نیروی مورد نیاز برای انتشار یک پارگی از میان فاصله‌ای معین و از یک شکاف مشخص، با ایجاد برش در آزمون‌های از فیلم یا ورق پلاستیکی انعطاف پذیر نازک، تحت شرایط معین بارگذاری است. حد بالایی ضخامت که می‌تواند مورد آزمون قرار گیرد به نیروی پارگی ماده با توجه به ظرفیت دستگاه آزمون بستگی دارد.
این استاندارد برای موادی مانند فیلم‌های پلی وینیل کلرید (PVC) انعطاف پذیر و پلی اولفین کاربرد دارد. اما، ازدیاد طول متغیر و اثرات پاره شدگی اریب در فیلم‌های کشش پذیرتر می‌تواند موجب تجدید پذیری ضعیف نتایج آزمون شود.
این استاندارد برای آزمون مواد سخت تر مانند فیلم‌های PVC سخت، نایلون و پلی استر کاربرد ندارد. این استاندارد برای آزمونه‌های بریده شده از فرآورده‌های آماده و نیمه آماده کاربرد دارد.
این استاندارد برای کنترل تولید و فرآورده‌های تولیدی، همچنین برای آزمون پذیرش یا رد فرآورده های آماده و نیمه آماده مطابق ویژگیها، کاربرد دارد، به شرطی که ثابت شود داده ها برای یک ماده خاص، به طور قابل قبولی تجدیدپذیر هستند. هیچ گونه ارتباط خطی مستقیمی بین نیروی پارگی و ضخامت آزمونه وجود ندارد. داده های به دست آمده از این استاندارد، به صورت نیروی پارگی برحسب نیوتن، همچنین همراه با گزارش ضخامت آزمونه بیان می شوند. توصیه می‌شود فقط داده‌های حاصل از آزمونه های با ضخامت یکسان مقایسه شوند، زیرا مجموعه داده های به دست آمده از آزمونه‌های دارای ضخامت غیر یکسان، معمولا قابل مقایسه نیستند.