پلاستیکها-فیلم و ورق -تعیین کشش ترشدگی

هدف از تدوین این استاندارد، ارائه روشی برای تعیین کشش در نتیجه تر شدگی سطوح فیلم و ورق پلاستیکی در تماس با قطرات محلول های آزمون است.
توانایی فیلم های پلاستیک برای حفظ جوهرها، پوشش ها، چسب ها و غیره، اصولا به خصوصیت سطوح آنها بستگی دارد و می تواند با یکی از روش های تیمار سطح بهبود یابد، مشخص شده است که اینها همان روش های افزایش کشش در نتیجه تر شدگی سطح فیلم پلاستیک در تماس با مخلوط حلال ها هستند. بنابراین ممکن است که کشش در نتیجه تر شدگی سطح فیلم پلاستیک با توانایی آن برای پذیرش و نگهداری جوهرها، پوشش ها، چسب ها و غیره مرتبط باشد. کشش در نتیجه تر شدگی مربوط به سطح فيلم خاص فقط به قابلیت پذیرش جوهر، پوشش یا نگهداری چسب با روش تجربی بستگی دارد و، در اصل، یک معیار کاملا قابل پذیرش از جوهر، پوشش یا چسب نیست.
هرگونه آلودگی روی سطح فیلم و هرگونه آثار ناخالصی روی سطح فعال در واکنشگرهای مایع ممکن است کشش حاصل از تر شدگی را تحت تاثیر قرار دهد. بنابراین حائز اهمیت است که بخشی از سطح فیلم که مورد آزمون قرار می گیرد، لمس یا سائیده نشود، همه تجهیزات با احتیاط تمیز شوند، و خلوص واکنشگرها با دقت کنترل شود، مخصوصا وسایل شیشه ای، احتمالا با شوینده های دارای کشش سطحی خیلی زیاد آلوده می شوند که منجر به کاهش کارایی می شود، مگر این که اقدامات احتیاطی خاصی مانند تمیز کردن با عامل اکسید کننده انجام گیرد و از عاری بودن ظروف از شوینده ها اطمینان حاصل شود، برای مثال استفاده از کرومیک سولفوریک اسید یا سولوفوریک اسید آمونیوم پراکسیدی سولفات و شستن با آب مقطر. هنگامی که سطح ماده مورد آزمون با محلول آزمون واکنش شیمیایی دهد، آزمون قابل اجرا نیست. باید توجه شود که خواص سطح فیلم و ورق پلاستیک ممکن است با فرایندهای پیرشدگی تغییر کند. بنابراین اندازه گیری ها باید با عمر فیلم مرتبط باشد.