پلاستیک ها-جداسازی و شناسایی آلودگی پلی (وینیل کلرید )(PVC)

هدف از تدوین این استاندارد، تعیین چهار روش برای جداسازی و شناسایی کیفی آلودگی پلی ( وینیل کلرید) (PVC) موجود در پرک های پلی (اتیلن ترفتالات) (PET) است.
یادآوری ۱- وجود غلظت های کم PVC در پرک های PET بازیافت شده ممکن است سبب بروز مشکلات خوردگی تجهیزات حین فرایند شود. روش های ارائه شده در این استاندارد شناخته شده هستند و بر اساس نیاز، غلظت آلودگی PVC را در پرک های PET بازیافتی برآورد می کنند. داده های منابع غیر وابسته، سطح آشکارسازی ۲۰۰ppm (درصد وزنی اوزنی) را بر اساس جرم اولیه ۴۵۴ گرم پیشنهاد می کنند.
روش الف بر اساس اختلاف فلورسانس PVC و PET است، هنگامی که در معرض نور ماورای بنفش قرار می گیرند.
روش ب روش آزمون آون بر اساس سوزاندن PVC است، هنگامی که در دمای °۲۳۵C قرار می گیرد. روش های پوت آزمون های رنگ بر اساس اختلاف لکه دار شدن PVC و PET هستند.
یادآوری ۲- پلیمرهای دیگر مانند PETG نیز لکه یا براق کننده را جذب می کنند. این نوع تداخل ها سبب بروز اشتباه در شناسایی PVC به عنوان آلودگی می شود.