پلاستیک های قابل تبدیل به کمپوست -ویژگی ها

هدف از تدوین این استاندارد تعیین ویژگی‌ها فرآیند و الزامات برای شناسایی و نشانه گذاری پلاستیک‌ها و محصولات ساخته شده از پلاستیک هایی است که برای بازیافت از طریق تولید کمپوست به روش هوازی مناسبند. در این استاندارد به چهار جنبه زیر اشاره شده است:
الف) زیست تخریب پذیری
ب) از هم پاشیدگی طی فرآیند تولید کمپوست
پ) اثرات منفی بر فرآیند و تاسیسات تولید کمپوست
ت) اثرات منفی بر کیفیت کمپوست به دست آمده، شامل حضور سطوح بالای فلزات مشخص شده و دیگر ترکیبات زیان‌آور
این استاندارد در بر گیرنده شرایط لازم برای نشانه گذاری محصولات و مواد پلاستیکی شامل بسته بندی‌های ساخته شده از پلاستیک با عناوین "قابل تبدیل به کمپوست " یا "قابل تبدیل به کمپوست در امکانات شهری و صنعتی تولید کمپوست " یا "زیست تخریب پذیر در طی فرآیند تولید کمپوست" می باشد (در این استاندارد، این سه اصطلاح معادل در نظر گرفته شده اند). به علاوه، این نشانه گذاری باید با تمام قوانین منطقه ای، ملی یا محلی مطابقت داشته باشد.
یادآوری - بازیافت پلاستیک های قابل تبدیل به کمپوست از طریق تولید کمپوست را می‌توان تحت شرایط موجود در واحدهای صنعتی تولید کمپوست که به خوبی مدیریت می‌شوند، انجام داد.
در این واحد ها دما، میزان رطوبت، شرایط هوازی، نسبت کربن به نیتروژن و شرایط عمل آوری بهینه سازی شده است. چنین شرایطی عموما در واحدهای صنعتی و شهری تولید کمپوست وجود دارد. تحت این شرایط، پلاستیک‌های قابل تبدیل به کمپوست با سرعتی قابل مقایسه با سرعت تجزیه بقایای گیاهی، سبد های کاغذی و زایدات مواد غذایی، تخریب فیزیکی و زیست تخریب پذیر می‌شوند.