پلاستیک-تعیین ثبات حرارتی پلی وینیل کلراید و کوپلیمرهای وابسته و ترکیبات آنها بوسیله تعیین رنگ

۱ - ۱ هدف از تدوین این استاندارد، ارایه دو روش برای تعیین پایداری حرارتی محصولات و آمیزه هایی بر پایه کو پلیمرها و پلیمرهای ( پلی وینیل کلرید)، (که در ادامه متن به اختصار PVC گفته می شود) بر اساس میزان رنگبری که بر اثر در معرض گرما قرار گرفتن آنها، در فرم ورقه ای آنها رخ می دهد، می باشد.
- روش الف : روش حمام روغن
– روش ب : روش گرم خانه
۲ - ۱ این روش ها به طور ویژه برای تعیین پایداری PVC در برابر تخریب شدن در اثر دما، که با تغییر رنگ بعد از زمانهای مختلف گرما دادن در شرایط استاندارد ارزیابی می شود، کاربرد دارند. نتایج تنها مقایسه ای هستند و ممکن است وقتی که PVC های رنگ شده آزمون می شوند، رضایت بخش نباشند.
۳ - ۱ روش الف یک روش ساده است که به هزینه کمی احتیاج دارد و اجازه می دهد مواد در غیاب هوا آزمون شوند.
روش ب به یک گرم خانه با جریان هوای اجباری نیاز دارد، که جریان هوا در آن برای فراهم کردن یک پوشش گرمایی یکنواخت در تمام محیط انجام آزمون، تنظیم شده باشد. این روش برای موادی که در زمان قرار گرفتن در گرم خانه آلودگی را منتقل می کنند، کاربرد ندارد.
زمان های پایداری که از دو روش بدست می آیند ممکن است مشابه نباشند و نمی توان از آنها برای مقایسه مستقیم استفاده کرد.