پلاستیک ها -تعیین مقدار ژل و نسبت تورم پلاستیک های اتیلنی شبکه ای شده

هدف از تدوین این استاندارد تعیین روشی برای اندازه گیری مقدار ژل پلاستیک های اتیلنی و درجه شبکه ای شدن آنها است.
۱ - ۱ مقدار ژل (بخش نامحلول) پلاستیک های اتیلنی که با ایجاد پیوندهای عرضی ایجاد می شود، بوسیله استخراج با حلال هایی نظیر دکاهیدرونفتالن یا زایلن، تعیین می شود. این روش برای پلاستیک های اتیلنی دارای پیوند عرضی با چگالی های مختلف و همچنین پلاستیک هایی که حاوی پرکننده هستند کاربرد دارد و شیوه اصلاح اثر حضور پر کننده در همه روش ها در نظر گرفته شده است.
۲ - ۱ روش الف که منجر به کاملترین استخراج در کوتاه ترین زمان می شود، برای آزمون های مرجع استفاده می شود.
دو روش "ب" و "پ" مرجع نیستند ولی در این استاندارد شرح داده شده اند. روش "ب" با روش "الف" در آماده سازی آزمونه متفاوت است. در روش "ب" تراشه هایی از قسمت های انتخاب شده به طور مثال عایق کابل ها استفاده می شود در حالی که در روش "الف" نمونه های آسیایی استفاده می شود. از آنجا که تراشه ها بزرگترند و سطح مؤثر کلی نمونه که در معرض حلال قرار می گیرد کم است، بنابراین مقدار استخراج حدوده یک تا دو درصد پایین تر از روش "الف" است. در روش "پ" یک تکه از نمونه درون زایلن در دمای ثابت ۱۱۰ درجه سلسیوس قرار داده می شود و مقدار استخراجی حتی کمتر از روش (حدودا ۳ تا ۹ درصد) "الف" است، از روش "پ" نسبت تورم پلاستیک تعیین می شود.
۳ - ۱ استخراج از هر نمونه با هر شکلی قابل انجام است. این آزمون ها مخصوصا برای عایق های الکتریکی که ممکن است نمونه از قسمت هایی از عایق که کمترین میزان اتصالات عرضی کافی را دارا باشند، مفید است.
۴ - ۱ بسیاری از خواص مهم پلاستیک های اتیلنی دارای اتصالات عرضی تابع میزان ژل است لذا تعیین مقدار ژل، وسیله ای برای کنترل فرایند و همچنین میزان کیفیت محصول نهایی را فراهم می کند.
۵ - ۱ آزمون های استخراج اجازه فراهم شدن شرایطی را برای تصدیق مقدار ژل پلاستیک اتیلنی دارای اتصالات عرضی مورد نظر و همچنین مقایسه بین پلاستیک های اتیلنی دارای اتصال عرضی شامل آنهایی که شامل پرکننده هستند، فراهم می کنند.
۱ - ۵ - ۱ پرکننده در دکاهید و نفتالن یا زایلن در دمای استخراج حل نمی شود.
۲ - ۵ - ۱ مقدار پرکننده موجود در آمیزه یا معین است یا بعدا با روش های دیگر اندازه گیری خواهد شد.
۳ - ۵ - ۱ میزان کافی از اتصالات عرضی برای ممانعت از مهاجرت پرکننده حین استخراج، قابل دستیابی است. معمولا در مقادیر تا ۵۰ درصد استخراج، ماده استخراج شده تمیز و عاری از پرکننده باقی می ماند.
۶ - ۱ آنتی اکسیدان مناسب به حلال استخراج اضافه می شود تا از تخریب اکسایشی احتمالی در دمای استخراج جلوگیری شود.
۷ - ۱ قبل از شروع عملیات در این روش آزمون، باید شرایط تعیین شده برای نمونه مشتمل بر هر نوع آماده سازی، شرایط تثبیت، ابعاد یا پارامترهای آزمون یا ترکیبی از اینها که در ویژگی های مواد آورده شده است، مدنظر قرار گیرد. اگر در ویژگی ماده چیزی بیان نشد، باید شرایط پیش فرض اعمال شود.
یادآوری ۱- این روش آزمون برای شبکه های پلیمری خیلی بزرگ بکار می رود و با روش آزمون بیان شده در استاندارد بند ۲-۷ متفاوت است.
یادآوری ۲- گزارش شده است که پلی اتیلن با وزن مولکولی خیلی بالا به طور ناقص حل می شود و این روش برای آن قابل استناد نیست