تعیین جمع شدگی خطی و ضریب انبساط حرارتی ملات ها ،دوغاب ها ،پوشش یکپارچه و بتن پلیمری مقاوم به مواد شیمیایی

هدف از تدوین این استاندارد، اندازه گیری انقباض خطی در خلال گیرش و عمل آوری و ضریب انبساط حرارتی مصالح مقاوم در برابر عوامل شیمیایی، دوغاب ها، پوشش یکپارچه و بتن های پلیمری را است.
میله ای با سطح مقطع تعیین شده که گل میخ های اندازه گیری را در دو انتهای قالب پرداخته شده نگهداری می۔ کند. تغییر در طول پس از عمل آوری اندازه گیری می شود و برای محاسبه ی انقباض مورد استفاده قرار می گیرد.
یادآوری - از آنجایی که این روش آزمون نمی‌تواند واقعا به درستی نشان دهنده انقباض خطی سراسری در ملات گوگرد باشد، تعیین انقباض نباید برای ملات گوگرد انجام شود.
تغییر طول در یک درجه حرارت مشخص اندازه گیری شده و در محاسبه ضریب انبساط حرارتی بکار گرفته می‌شود. این روش آزمون به مصالح با اندازه سنگ دانه حداکثر ۶mm محدود می‌باشد.
این شیوه آزمایش ابزاری جهت مقایسه انقباض خطی نسبی و ضریب انبساط حرارتی ارائه می‌دهد.
موادی که مورد آزمایش قرار می گیرند باید در حالت سیال یا پلاستیک در قالب قرار داده شوند. همان طور که ماده به حالت جامد تبدیل می گردد به گل میخ های انتهایی چسبیده و متصل می شود. انقباض خطي اندازه گیری شده، تغییر در طولی است که پس از آنکه مصالح به اندازه کافی سخت شدند که بتوانند گل میخ ها را جابجا کنند رخ دهد.
این روش آزمون را می توان برای اهداف تحقیقاتی جهت ارائه اطلاعات در خصوص تغییرات خطی به وجود آمده در مصالح مورد آزمایش بکار گرفت. ممکن است در ابعاد دیگر نیز تغییراتی به وجود آید که خود را به صورت تغییر طول آشکار سازند.