پلاستیک-رزین های اپوکسی-روش آزمون

هدف از تدوین این استاندارد مروری بر روش های آزمون عملی به کار رفته برای تعیین خواص رزین های اپوکسی می باشد. ویژگی های تعیین شده در هر مورد بستگی به توافق بین تولید کننده و مشتری دارد. رزین های اپوکسی از خانواده رزین های سنتزی شامل محصولاتی در رده مایع گرانرو تا جامد با دمای ذوب بالا می باشند. مولکول رزین دارای یک یا چند محل واکنش پذیر گروه اپوکسی یا اکسیران، معمولا به شکل گروه گلیسیدیل می باشد. مهمترین رزین تجاری این گروه گليسیدل اتر بیس فنل A که به روش واکنش تراکمی اپی کلروهیدرین و دی فنیل پروپان (بیس فنل A) تولید می شود. همچنین رزین های اپوکسی با ویژگی های مختلف به صورت تجاری به وسیله واکنش اپی کلروهیدرین با مواد دیگر تولید می شوند. در زمان استفاده این رزین ها باید با عامل پخت و سخت کننده، پیوند عرضی تشکیل دهند. برای هر کاربرد معین انتخاب عامل پخت در طراحی سیستم رزین اپوکسی مهم می باشد. گروه های واکنشگر اصلی در رزین های گروه اپوکسی و هیدروکسیل با بسیاری از گروهها واکنش میدهند، بنابراین می توان از انواع مختلفی از مواد شیمیایی به عنوان عامل پخت کننده استفاده کرد. این عوامل شامل انیدرید اسیدها، آمین های آلیفاتیک و آروماتیک و پلی آمینوآمیدها می باشند. بعضی از عامل های پخت با رزین در دمای محیط پیوند عرضی تشکیل می دهند، در صورتی که بعضی از آنها نیاز به حرارت دادن دارند.