زمان مندی عایق های حرارتی - تعیین تغییر دراز مدت در مقاومت حرارتی پلاستیک های سلول بسته - روش های آزمون آزمایشگاهی تسریع شده

هدف از تدوین این استاندارد تعیین دو روش آزمون آزمایشگاهی است که بر اساس روش های ورقه کردن و مقیاس گذاری برای تعیین تغییرات دراز مدت در مقاومت حرارتی مواد پلاستیک سلولی سلول بسته (معمولا ۹۰ درصد) که حاوی گازهایی هستند که از طریق فرآیندهای نفوذ بر خواص فوم با گذشت زمان اثر می گذارند، قرار دارد.
با استفاده از روش های استاندارد برای اندازه گیری مقاومت حرارتی، روش الف شامل اندازه گیری های دوره ای است که در طی یک فاصله کوتاه زمانی بر روی آزمونه های باریکی که در محیط با دمای کنترل شده انجام میشود. نتایج تغییر نسبی با گذشت زمان همراه با یک روش ریاضی برای به دست آوردن مقاومت حرارتی ضخامت های بیشتر مواد به عنوان تابعی از زمان استفاده میشوند. روش ب آزمون ساده ای را برای تعیین یک مقدار طول عمر طراحی محافظه کارانه (۲۵ سال و بیشتر) برای یک فرآورده پلاستیک سلولی، سلول بسته، بدون رویه است.
در حال حاضر این روش به مواد همگن بدون رویه محدود می شود. برای این روش، آزمونه های چندگانه مواد هسته و سطوح مواد با تغییرات در شیب ضریب مقاومت حرارتی مرحله اول و یک رابطه زمانی کمتر از ۱۰ درصد درون یک نمونه، همگن محسوب می شوند. برای آزمون با این روش عمومأ فراورده هایی با پوسته های طبیعی یا با انحرافات چگالی را که معمولا در چنین فراورده هایی یافت می شود، می توان قابل قبول محسوب کرد.