پلاستیک ها - تعیین گرانروی پلیمرهای محلول رقیق با استفاده از ویسکومترهای مویینه - قسمت 2-رزین های پلی وینیل کلراید

هدف از تدوین این استاندارد، تعیین شرایط اندازه گیری ویسکوزیته کاهیده (که به عنوان عدد گرانروی نیز شناخته می شود) و مقدار -K رزین‌های پلی وینیل کلراید است. این استاندارد برای رزین‌های پودری شکل تشکیل شده از هموپلیمرهای مونومر وینیل کلراید و کوپلیمرها، ترپلیمرها و ... وینیل کلراید با یک یا بیشتر از دیگر مونومرها، در حالتی که وینیل کلراید ماده اصلی تشکیل دهنده باشد، کاربرد دارد. ممکن است رزین‌ها شامل مقادیر اندک مواد غیرپلیمریزه (به عنوان مثال عوامل ریز و معلق، باقیمانده کاتالیست و ...) و دیگر مواد افزوده شده در طی دوره پلیمریزه شدن باشد. این استاندارد برای رزین‌های شامل مواد فرار بیش از (1/0 ±5/0) (که میزان مواد فرار مطابق استاندارد ملی ایران شماره ۲۹۱۶ تعیین شده باشد) و رزین‌هایی که به طور کامل در سیکلوهگزانون حل نمی‌شوند، کاربرد ندارد.
گرانروی کاهیده و مقدار -K یک رزین خاص پلی وینیل کلراید به جرم مولکولی آن بستگی دارد. که بر اساس غلظت و نوع مونومرهای موجود تغییر می‌کند. از این جهت هموپلیمرها و کوپلیمرها با گرانروی کاهیده و مقدار -K مساوی، ممکن است جرم مولکولی مشابه نداشته باشند. مقادير تعیین شده گرانروی کاهیده و مقدار-K برای یک نمونه خاص از رزین پلی وینیل کلراید، براساس غلظت محلول انتخاب شده جهت اندازه گیری، به طور متفاوتی تحت تاثیر قرار می‌گیرد. مقادير گرانروی کاهیده و مقدار -K به دست آمده از روش‌های اجرایی شرح داده شده در این استاندارد، تنها در صورتی قابل مقایسه می‌باشند که غلظت محلول های مورد استفاده به طور کامل برابر باشد.
عدد گرانروی حدی برای رزین‌های پلی وینیل کلراید کاربرد ندارد. روش‌های اجرایی آزمایشگاهی شرح داده شده در این استاندارد می‌تواند برای مشخص کردن قسمت پلیمری به دست آمده در مدت تجزیه شیمیایی ترکیبات پلی وینیل کلراید هم استفاده شود، اگر چه به دلیل طبیعت ناخالص قسمت پلیمری بازیابی شده، ممکن است مقادیر گرانروی کاهیده و مقدار -K محاسبه شده، مقدار واقعی مربوط به آن رزین را نشان ندهد.