پلاستیکها- روشهایی برای قرار دادن در معرض محیط دریایی

هدف از تدوین این استاندارد ملی، تعیین سه روش برای در معرض قرار دادن پلاستیک ها در معرض محیط دریایی می‌باشد. روش A، در معرض گذاری آزمونه‌های شناور روی آب، روش B، در معرض گذاری آزمونه‌های به طور جزئی فرو رفته در آب و روش C، در معرض گذاری آزمونه های به طور کامل در آب فرو رفته را پوشش میدهد. اگرچه، قرار گرفتن در معرض محیط دریایی آب شور در نظر گرفته شده است، این روش ممکن است علاوه بر آب شور محیط بیرونی، برای محیط های آب شیرین نیز استفاده شود. فرسایش مستقیم پلاستیکها در خشکی در استاندارد 877 ISO توضیح داده شده است.
روش A منحصرا برای پلاستیک‌هایی با قابلیت تخریب پذیری بالا بکار می‌رود، جایی که انتظار می‌رود تخریب محیطی آن‌ها تحت شناورسازی در محیط آبی نسبت به مواد پلاستیکی متداول تسریع شود. این استاندارد الزامات کلی برای دستگاه‌های مورد نیاز را مشخص می‌کند و روش‌های اجرایی را برای استفاده از روش‌های آزمون شرح می‌دهد. این استاندارد، ویژگی هایی را که ممکن است برای ارزیابی تغییرات در پلاستیک‌های که در معرض آب استفاده شوند، را ارائه می‌نماید. اطلاعات بیشتر در مورد روش‌های تعیین تغییرات در ویژگی پلاستیک‌های در معرض و گزارش‌های این نتایج در استاندارد ملی شماره ۱۲۲۶۷ ارائه شده است.