پلاستیک ها-تعیین دمای تغییر شکل خمشی تحت بار

هدف از تدوین این استاندارد، ارائه سه روش برای تعیین دمای تغییر شکل خمشی تحت بار پلاستیک‌ها (شامل پلاستیک‌های با پر کننده و پلاستیک‌های تقویت شده با الیاف به نحوی که طول الياف قبل از فرآوری بیش از mm۷٫۵ باشد) و ابونیت (کائوچو سخت) با استفاده از سه مقدار ثابت برای تنش خمشی است.
روش A ، استفاده از تنش خمشی معادل ۱/۸MPa
روش B ، استفاده از تنش خمشی معادل ۰/۴۵MPa و
روش C، استفاده از تنش خمشی معادل ۸/۰۰MPa است.
تغییر شکل خمشی استاندارد s∆ مورد استفاده برای تعیین دمای تغییر شکل خمشی زیر بار، متناظر با یک افزایش کرنش خمشی ꜫr∆ در این استاندارد ملی تعریف شده است، کرنش خمشی اولیه مربوط به بارگذاری نمونه در دمای اتاق در این استاندارد ملی نه مشخص شده و به اندازه گیری می‌شود. نسبت این افزایش کرنش خمشی به کرنش خمشی اولیه، بستگی به مدول کشسانی مواد تحت آزمون، در دمای اتاق، دارد. بنابراین این روش آزمون فقط برای مقایسه دمای تغییر شکل خمشی مواد با خواص کشسانی مشابه، مناسب می‌باشد.
یادآوری ۱- روش‌های آزمون ارائه شده، تکرارپذیری بهتری برای پلاستیک‌های غیر بلوری در مقایسه با پلاستیک‌های نیمه بلوری نشان می‌دهند. برای بعضی از مواد، برای به دست آوردن نتایج معتبر ممکن است نیاز به انجام عملیات حرارتی بر روی آزمونه باشد که در این صورت، این عملیات منجر به افزایش دمای تغییر شکل خمشی تحت بار می‌شود.
یادآوری ۲- برای اطلاعات بیشتر به بند ۱ استاندارد ملی ایران شماره ۱-۶۸۴۵ رجوع شود.