پلاستیک ها ـ جدا سازی رزین های فنلی به روش کروماتوگرافی مایع

1-1 هدف از تـدوین این اسـتاندارد ملی ارائه چندین روش كروماتوگرافی برای جداسازی رزین های فنلی به تركیبات تشكیل دهنده است. اساس این جدا سازی ها بر پایه جرم ملكولی و یا قطبیت استوار است.
روش های كروماتوگرافی زیر برای جدا سازی اینگونه تركیبات پیشنهاد می شود:
الف - روش كروماتوگرافی ژل تراوا (GPC).
ب - روش كروماتوگرافی مایع با كارایی بالا با ستون های قطبی.
ج - روش كروماتوگرافی مایع با كارایی بالا با ستون های غیر قطبی.
جداسازی تركیبات یك رزین فنلی به تركیبات تشكیل دهنده آن براساس اندازه ملكولی با بكارگیری روش الف (روش كروماتوگرافی ژل تراوا) امكان پذیر است. در این روش فنل آزاد و مجموع دی هیدروكسی دی فنیل متان ها (در نوولاك ها) و انواع متیلول فنول ها (در رزول ها) بصورت كمی جداسازی می شوند، ولی جداسازی رزین های با جرم ملكولی بالا به علت تعدد ایزومرها بطور ناقص انجام می گردد.
روش های ب و ج (روش های كروماتوگرافی مایع با كارایی بالا) جداسازی تركیبات در یك رزین را براساس جرم ملكولی و قطبیت انجام می دهند. در روش(ب) برروی فازهای ساكن قطبی، اثرات جرم ملكولی ارجحیت دارد و در روش (ج) برفاز ساكن غیر قطبی، تأثیر قطبیت برتری دارد. این روش ها همچنین اندازه گیری كمی تركیبات هر یك از اجزاء رزین با جرم ملكولی پایین را ممكن می سازند. به دلیل حلالیت های متفاوت رزین ها، روش (ب) برای نوولاك ها و روش (ج) برای رزول ها مناسب تشخیص داده می شود.
1-2 این روش ها برای رزین های فنلی كه در یك حلال یا مخلوط چند حلال انحلال پذیرند، قابل اجرا است.
1-3 این روش آزمون برای كارهای تحقیقاتی ونیز شناسایی خصوصیات محصولات مفید است.