پلاستیک ها-تعیین ضریب شکست-روش آزمون

هدف از تدوین این استاندارد ملی تعیین ضریب شکست پلاستیک‌ها است.
این استاندارد دو روش آزمون تعیین ضریب شکست را بیان می‌کند،
روش الف - روش شکست سنجی
برای اندازه گیری ضریب شکست در قطعات قالبگیری شده و ورق و یا فیلم‌های روزن رانی یا ریخته شده از روش شکست سنجی بوسیله دستگاه شکست سنج استفاده می‌شود. این روش نه تنها برای مواد ایزوتروپ شفاف یا نیمه شفاف رنگی یا غیر شفاف، بلکه برای مواد نا ایزوتروپ نیز کاربرد دارد. در شرایطی که نیاز به دقت زیادی در انجام آزمون باشد، این روش توصیه می‌شود. این روش برای مواد پودری یا گرانولی کاربردی ندارد .
روش ب - روش غوطه وری
از این روش برای تعیین ضریب شکست مواد پودر شده و گرانولی (با استفاده از روش بک) به وسیله میکروسکوپ استفاد می‌شود. برای جلو گیری از پراکندگی نور باید از نور تک فام استفاده شود، صحت این روش در حد همان روش «الف» می‌باشد. روش « ب» برای اجسام شفاف ایزوتروپ و ترکیبات رنگی بکار می رود اما برای مواد مات و ناایزوتروپ کاربرد ندارد.
یادآوری ا- ضریب شکست خاصیت ذاتی است که برای بررسی خلوص و ترکیب مواد و همچنین برای مواد خاص و قطعات نوری استفاده می‌شود. تغییر ضریب شکست با دما نشان دهنده تغییر حالت مواد است.
یادآوری ۲- صحت روش« ب» تقریبا مشابه روش« الف» است و هنگام انجام کارهای تجربی با دقت بالا کاربرد دارد .